Niekiedy po podaniu doustnym występują zaburzenia jelitowo-żołądkowe (wzdęcia, zaparcie lub biegunka). Duże dawki podane doustnie pacjentom z niewydolnością nerek prowadzą do hiperkalcemii, której objawami są: brak łaknienia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, osłabienie mięśniowe, wielomocz, zwapnienie tkanek (m.in. kamica nerkowa), a w skrajnych przypadkach - niemiarowość serca i śpiączka.

Sole wapnia podane doustnie zmniejszają wchłanianie antybiotyków i związków fluoru (wymagana jest 3-godzinna przerwa miedzy podaniem tych leków i soli wapnia). Witamina D, parathormon i kwaśny odczyn pokarmu zwiększają wchłanianie wapnia. Glikokortykosterydy, nadmiar lipidów, zasadowy odczyn pokarmu, fityniany (produkty zbożowe), szczawiany (szpinak, rabarbar) i fosforany (mleko i jego przetwory) zmniejszają wchłanianie wapnia. Duże dawki wapnia podawane równocześnie z glikozydami nasercowymi (pochodne digoksyny i strofantyny) nasilają ich działanie i mogą prowadzić do zaburzeń rytmu serca. Moczopędne leki tiazydowe zwiększają wchłanianie zwrotne wapnia i stwarzają ryzyko hiperkalcemii. Duże dawki wapnia w skojarzeniu z witaminą D mogą osłabiać działanie werapamilu i innych leków blokujących kanał wapniowy.
PRZECIWWSKAZANIA:
Nadwrażliwość na sole wapnia, hiperkalcemia (np. u pacjentów z nadczynnością gruczołów przytarczycznych, hiperwitaminoza D), ciężka niewydolność nerek. Należy zachować ostrożność u pacjentów leczonych glikozydami nasercowymi lub epinefryną. Nie podawać soli wapnia z dużymi dawkami witaminy D. Należy ostrożnie stosować sole wapnia w niewydolności nerek, chorobie serca, kamicy nerkowej.